በክርስቶስ ኢየሱስ ተይዣለሁ።

 

በክርስቶስ ኢየሱስ ተይዣለሁ።

http://m.cafe.daum.net/oldnewman135/ri3R?boardType=

 

(ፊልጵስዩስ 3:12) " አሁን እንዳገኘሁ ወይም አሁን ፍጹም እንደ ሆንሁ አይደለም፥ ነገር ግን ስለ እርሱ በክርስቶስ ኢየሱስ የተያዝሁበትን ያን ደግሞ እይዛለሁ ብዬ እከተላለሁ።"

ሐዋርያው ​​ጳውሎስ ብሉይ ኪዳንን ከትንሽነቱ ጀምሮ አንብቦ ተምሯል፣ መሲሑንም ይጠባበቅ ነበር፣ ነገር ግን የተሰቀለው እና የሞተው ኢየሱስ መሲህ መሆኑን አላወቀም። ውስጣዊ ህይወቱ በኢየሱስ የሚያምኑትን ለመግደል የሚፈልግ ህይወት ሆኗል ምክንያቱም መጽሐፍ ቅዱስን ስላነበበ። በሕጉ መሲሑን ይጠባበቅ ነበርና ያገኘው ነገር ሕጉ ነው። ሕግን ጠብቀው መሲሑን ጠበቀ፣ መሢሑን ግን ገደለው። ሕጉ ያንን አደረገ። የመስቀል ላይ ሞት በሕግ ሞት ነው። ዛሬ ብዙ የቤተ ክርስቲያን ሰዎች ከሕግ እየጣርኩ የመንፈስ ቅዱስንም ሕግ እየተከተልኩ ነው ይላሉ ነገር ግን ንስሐ ያልገቡ ሰዎች ሁሉ በገላትያ 3፡23 ወደ እምነት ከመምጣታቸው በፊት በሕግ የታሰሩ ናቸው።

ጌታም አዘነለት እና በደማስቆ እራሱን ገለጠ። ሳኦል፥ ለምን ታሳድደኛለህ? "ጌታ ሆይ ማን ነህ?" አንተ የምታሳድደኝ እኔ የናዝሬቱ ኢየሱስ ነኝ።

እንደዚህ ባሉ ሕግ የተከበቡ ሰዎች እንደ ሳውል መጽሐፍ ቅዱስን የተማሩ ሰዎች እንኳን ኢየሱስን አሳዳጆች መሆናቸውን መገንዘብ አለባቸው። ጌታ ከተሰቃዩት ጋር ነው።

ኢየሱስ በእሱ ምክንያት በሳኦል ተይዘው ሊገደሉ ከሚችሉት ጋር እንዳለ እንመለከታለን። ጌታ ዛሬ በኢየሱስ ምክንያት ከሚሰደዱ ጋር ነው። አሳዳጆቹ እነማን ናቸው? በራሳቸው መሞታቸው ንስሐ የማይገቡ እና “በኢየሱስ አምነው እንደዳኑ የተናዘዙ ናቸው” የሚሉ እንጂ ከእምነታቸው ጋር ምንም ግንኙነት የሌላቸው አይደሉም።

ሳውል የኢየሱስን ድምፅ በሰማ ጊዜ ተገረመ። ደንግጦ ዓይነ ስውር ሆነ። ይህ ሳውል ወደ ጳውሎስ ተቀይሯል እና በ2ኛ ቆሮንቶስ ላይ እንደተጠቀሰው ሦስተኛውን ሰማይ ለማየት መጣ። ይሁን እንጂ መጽሐፍ ቅዱስ በዝርዝር አይመሰክርም። ማወቅ የሚፈልገው ስለ ደማስቆ ልምድ ወይም ስለ ሦስተኛው ሰማይ ጉብኝት እንዳልሆነ ነው። "ክርስቶስንና የትንሣኤውን ኃይል በሥቃዩም መካፈልን አውቄ ዘንድ ሞቱን መሰልኩ።"

በ1 ቆሮንቶስ 15 ላይ ስለ ትንሣኤ ጽፏል። ከሞት የተነሳውን ኢየሱስን፣ የትንሣኤ ምስክሮችንና በዚህ ምድር ላይ የቀሩትን የትንሣኤ መንፈሳዊ መሠረታዊ ሥርዓቶችን እንዴት እንዳገኘ ጽፏል። በዚህ ምድር ላይ ያለው ሁሉ ግን ይጠፋል ብሏል። የሚፈልገው "በየቀኑ እሞታለሁ" ነበር. መንፈስ ቅዱስን ተቀበሉ፣ እና “በየቀኑ እኖራለሁ” የሚል አልነበረም።

ዛሬ ብዙ አብያተ ክርስቲያናት መስቀልን ለመጠመቅ አስፈላጊ መሣሪያ አድርገው፣ መስቀልን ደግሞ የድኅነት መሣሪያ አድርገው ያስቡ ይሆናል። በመስቀሉ ቸርነት በመታመን በመንፈስ ቅዱስ ለመጠመቅ ሲሞክሩም ይመለከታሉ። መንፈስ ቅዱስ ንስሐ ለሚገቡ ሰዎች ተሰጥቷል። ጌታም "ሊከተለኝ የሚወድ ራሱን ይካድ መስቀሉንም ዕለት ዕለት ተሸክሞ ይከተለኝ።" እውነት ነጻ እንዲያወጣቸው ደቀ መዛሙርት መሆን አለባቸው። ደቀ መዛሙርት ካልሆኑ በጭንቅላታቸው ብቻ ያውቃሉ፣ አይሰራም። ምንም ያህል እውነትን ብታነብ አይሰራም። እውነትን ሲለማመዱ ነፃ ያወጣናል። "እውነትን ማወቅ እሱን መለማመድ እና መለማመድ ነው" በመስቀል ላይ ኢየሱስ ለሰው ልጆች ሁሉ ሞቷል። ያንን ማወቅ አስፈላጊ አይደለም. እውነቱን ማወቅ መለማመድ ነው። መስቀሉን መለማመድ አለብህ። ያኔ ነው መስቀሉ እውነት ሆኖ ነጻ የሚያወጣችሁ። ለዚህም ነው በየቀኑ መስቀላችንን መሸከም ያለብን። ራስን የመካድ መንገድ ነው። ጳውሎስ፡- “በዕለት ዕለት ለሞቱ እስማማለሁ።

ጥምቀት ከኢየሱስ ሞት ጋር አንድነት ነው. ከዚያን ቀን ጀምሮ ቅዱሳን ዕለት ዕለት የሚሹት ሞቱን መምሰል ነው። ቅዱሳን መስቀላቸውን የሚሸከሙበት ዕለት ዕለት ነው። ሰዎች መጠመቅ እና መንፈስ ቅዱስን መቀበል የሁሉ ነገር መጨረሻ እንደሆነ ያስባሉ። መዳን ሙሉ ነው ብለው ያስባሉ። ስለዚህ እነሱ ስለ ድነት ማረጋገጫ እየተናገሩ ነው. ጳውሎስ፡- “ሞትን ተስማምቼ በምንም መንገድ ከሙታን ትንሣኤ ልደርስ እጥራለሁ። "እንደገና ጥቅም ላይ ለማዋል እየሞከርኩ ነው" ማለት እንደገና ጥቅም ላይ ማዋል የለም ማለት ነው? መዳን ከጀመረ በኋላ መዳን መቀጠል አለበት።

በፊልጵስዩስ ሰዎች 2፡12 "ስለዚህ ወዳጆች ሆይ፥ ሁልጊዜ እንደ ታዘዛችሁ፥ በፊቴ ብቻ ሳይሆን ይልቁን አሁን በሌለሁበት ጊዜ በፍርሃትና በመንቀጥቀጥ የራሳችሁን መዳን ፈጽሙ።"

ነገር ግን፣ ዛሬ በብዙ አብያተ ክርስቲያናት፣ ብዙ ጊዜ ወደ ቤተ ክርስቲያን የተቀላቀሉ ሰዎች ኃጢአታቸውን ከተናዘዙና ኢየሱስ የእግዚአብሔር ልጅ እንደሆነና ኃጢአቱን ለማስተሰረይ በመስቀል ላይ ሞቷል ብለው ካመኑ ድነናል የሚሉበትን አጋጣሚዎች ብዙ ጊዜ እናያለን። ጌታ ከአንተ ጋር ለዘላለም ይኖራል ይላሉ። ስለ አረጋጋጭ እና ፈጣን መዳን መናገር ይወዳሉ። መዳን የሚወሰነው በእግዚአብሔር ነው።

ሁሉም ኃጢአታቸው የተሰረየላቸው፣ ያለፉት፣ የአሁን እና ወደፊት የሚፈጸሙ ኃጢአቶች ስላላቸው፣ በዓለም ውስጥ ኃጢአትን በመሥራት እንኳ አላለፉም። ስለዚህ ወደ ቤተ ክርስቲያን ይመጣሉ፣ ኃጢአታቸውን በየቀኑ ይናዘዛሉ፣ እና ለኃጢአታቸው ይቅርታን ይፈልጋሉ። እነዚህ ሰዎች እውነትን በጭንቅላታቸው ውስጥ ስላላቸው እውነቱን አያውቁም። ማወቅ አዳም ሄዋንን እንደሚያውቃት ማወቅ ነው። መስቀል ከኃጢአት ማምለጥ ያለፈ ነገር አይደለም። ወደ መስቀሉ የሚገቡት አይደሉም። አማኝ ለኃጢአት መሞት አለበት እንጂ ኃጢአትን ይቅር ለማለት አይደለም። ለኃጢአት የሞተ ሰው የኃጢአትን ምንጭ ያስባል። የኃጢአትን ይቅርታ የሚሹ ግን የኃጢአታቸውን ፍሬ ይመለከታሉ። የኃጢአትን ሥር የሚያሰላስል ሰው የስግብግብነት መንስኤው ራሱ እንደሆነ ይገነዘባል ነገር ግን የኃጢአትን ፍሬ የሚያይ ሰው ፍሬውን በማስወገድ ብቻ ሊቀደስ እንደሚችል ያስባል። ስለዚህም የኃጢአትን ፍሬ የሚመለከቱ የመስቀሉን ትርጉም አያውቁም እና እውነትን የማያውቁ ናቸው ሊባል ይችላል። እውነትን ስለማያውቁ የኢየሱስ ደቀ መዛሙርት ሳይሆኑ የኢየሱስን አሳዳጆች ናቸው።