በበደሎችና በኃጢአቶች ሙታን የነበራችሁትን
በበደሎችና በኃጢአቶች ሙታን
የነበራችሁትን
(ኤፌሶን 2: 1-2) በበደላችሁና በኃጢአታችሁ
ሙታን ነበራችሁ፤
በእነርሱም፥ በዚህ ዓለም
እንዳለው ኑሮ፥
በማይታዘዙትም ልጆች
ላይ አሁን
ለሚሠራው መንፈስ
አለቃ እንደ
ሆነው በአየር
ላይ ሥልጣን
እንዳለው አለቃ
ፈቃድ፥ በፊት
ተመላለሳችሁባቸው።
አዳምና ሔዋን መልካምንና ክፉን ከሚያስታውቀው ዛፍ ከበሉ በኋላ ሥጋቸው ሕያው ሆኖ በመንፈስ ግን ለእግዚአብሔር ሞቱ። እኔ አሁንም የእግዚአብሔርን ድምጽ መስማት እችል ነበር ፣ ግን በኤደን ገነት ጫካ ውስጥ ተደብቄ ነበር። የቤተክርስቲያን አገልግሎት ወይም ሥነ ሥርዓት በኤደን ገነት ውስጥ ጫካ ሊሆን ይችላል። በእነዚህ የአምልኮ ሥርዓቶች እና ሥነ ሥርዓቶች ውስጥ ተደብቀው የሚኖሩ ከሆነ ወደ ማኅበረሰቡ ወጥተው እንደ ሥጋዎ የሚኖሩ ከሆነ በመንፈስ ለእግዚአብሔር የሞቱ ይሆናሉ።
የቤተክርስቲያን አምልኮ ወይም ሥርዓት ወደ መዳን አያመራም። ይህ ጥላ ብቻ ነው። በብሉይ ኪዳን ዘመን ወደ መቅደሱ በመጡ ቁጥር ደም ለመቀበል እንስሳ ማምጣት ነበረባቸው። ያም አምልኮ ነበር። ደም ሳይፈስ አምልኮ አልነበረም። ደም ሳይፈስ የኃጢአት ይቅርታ የለም። ዛሬ ነፃ እና ነፃ መውጣት የምንችለው በኢየሱስ ክርስቶስ የአንድ ጊዜ ሞት ምክንያት ነው። ለዚያ ነው ወደ አምላካችን የምንመጣው ኢየሱስ እናምናለን በሚሉ ሰዎች ስም ስለሞተ። በበደሎችና በኃጢአቶች ሰዎች ሁሉ ሞተዋል። መንፈስ የሞተ ነው። ስለምናመልከው ብቻ መንፈስ ወደ ሕይወት አይመለስም። በመተላለፎች እና በኃጢአቶች ውስጥ መተላለፎች ሰዎች በዓለም ውስጥ የሠሩትን ኃጢአቶች ያመለክታሉ ፣ እና ኃጢአት ማለት የመጀመሪያው ኃጢአት ነው።
በበደልና በኃጢአት መሞት ማለት እግዚአብሔር የሰጠው መንፈስ ሞቷል ማለት ነው። Time ከዚህ በፊት በዚህ ዓለም ጎዳና እንደ አየር ኃይል አለቃ ተመላለሳችሁ።
ንስሐ ካልገባን ሁሉም ሰዎች በዚህ ሁኔታ ውስጥ ናቸው። ወደ ቤተክርስቲያን ብንሄድ እንኳን ፣ የዓለምን ልማድ የሚከተሉ ሰዎች ካሉ ፣ እኛ በኤፌሶን 1 2 ሁኔታ ውስጥ እንሆናለን።
እስራኤላውያን ከግብፅ ሲወጡ ቀይ ባሕር ተለያይተው በዚያ ጊዜ ከንጉሥ ፈርዖን ሠራዊት በአካል ተድኑ። ጮኹ እና ለደስታ ሮጡ። ነገር ግን ወደ ምድረ በዳ በሄዱ ጊዜ መንገዱ ጠባብ ስለሆነ ከሦስት ቀን በኋላ ወደ እግዚአብሔር አጉረመረሙ። ለቀጣዮቹ 40 ዓመታት ከሰዎች የሚወጣው ሁሉ ኃጢአት ነበር። ሆኖም አካላቸው በየቀኑ ከሰማይ የተሰጠውን መና በመብላት በሕይወት ተረፈ። የደመናን ዓምድ እና የእሳት ዓምድ እያየሁ በየቀኑ እሰግድ ነበር። ግን በየቀኑ ኃጢአት ሠሩ። አንዳንድ ጊዜ ሙሴን ለመግደል ድንጋይ ይወስዱ ነበር።
አንድ ዓመት ካለፈ በኋላ አንድ ጊዜ (ከግብፅ የወጡበትን ጊዜ ለማስታወስ) ፋሲካውን አከበሩ ፣ ጌታም “የተስፋውን ከነዓንን ሰላይ” አለ።
ከግብፅ የወጡት ሁሉ (ከኢያሱና ከካሌብ በስተቀር) ይህንን ውሸት በሰሙ ጊዜ አለቀሱ ይባላል። የጌታን ተስፋዎች አላመኑም ፣ ነገር ግን የአሥሩን ሰላዮች ቃል አመኑ። እንደዚሁም ፣ ሮሜ 1-3 ስለ ሰዎች ሁሉ የኃጢአት ሁኔታ ይናገራል። ሰዎች ስለ ሁኔታቸው አያውቁም። እራስዎን ካላዩ የጌታን ክፉ ጎን ማየት አይችሉም። በጌታ ቃል አለማመንን ያስከትላል።
ወደ ከነዓን ለመግባት እምነት ከሌለን ወደ እግዚአብሔር መንግሥት መግባት አንችልም። እግዚአብሔር ወደ እምነት መንግሥት ወደ 40 ዓመታት እንዲገባ አላስተማረም ፣ ነገር ግን ወደ ከነዓን ምድር ለመግባት እምነትን አስተማረ። ስለዚህ ወደ ከነዓን መግባት ያልቻለው ሽማግሌ መሞት ነበረበት። ምክንያቱም የአረጋዊው ጌታ ዲያብሎስ ነው። አዛውንቱ “ወደ ግብፅ ብመጣ ይሻለኛል” አለ። እነሱ በግብፅ “አረንጓዴ ሽንኩርት ፣ ነጭ ሽንኩርት ፣ እርሾ ፣ ዱባ ፣ ሐብሐብ በላሁ” አሉ። ሰውነታቸው ከግብፅ ወጥቷል ፣ ነፍሳቸው ግን በግብፅ ነው። ነፍስ በምድረ በዳ እስክትሞት ድረስ መንፈስ እንደገና መነሳት አይችልም። ስለዚህ የዓለምን ልማዶች ይከተላሉ። አሁንም ግብፅን ይናፍቃል።
ግብፅ ዓለም ናት። እነሱ የዓለምን ፋሽን ይከተላሉ እና ይወዷቸዋል። ስለዚህ መስፈርቱ ዓለም ይሆናል። ይህንን በቤተክርስቲያን ውስጥ ብናደርግ ፣ በሕይወት ዘመናችን ሁሉ ወደ ቤተ ክርስቲያን ብንሄድ እንኳን መዳን አንችልም። እኛ መዳን የምንችለው እነዚህ የነፍስ ሀሳቦች ከኢየሱስ ጋር ሲሞቱ ብቻ ነው።
ጌታ እስራኤላውያንን ከግብፅ ያወጣቸው በምድረ በዳ እንዲሞቱ ሳይሆን ወደ ከነዓን ለማምጣት ነው። ወደ ከነዓን ሲገቡ ግን “ከአናክ ዘሮች የተነሳ እንሞታለን” ብለው ያስባሉ። ሰይጣን እንዲህ ያደርጋል። ከሰው ይልቅ ሰይጣን ጥበበኛ ነው። አንድ ሰው ሰይጣንን ሲያሸንፍ ብቻ ነጭ ልብሶችን መልበስ ይችላል። ኢየሱስ ለሦስት ዓመታት ለደቀ መዛሙርቱ ያስተማረው ይህንን ነው። ጌታ ለደቀ መዛሙርቱ ድንቅ ተአምር አደረገ። ዕብራውያን ሕዝቦች ከግብፅ ሲወጡ አስደናቂ ተአምር ያዩ ይመስል ነበር። ኢየሱስም አስራ ሁለቱን ደቀ መዛሙርት መርጦ “ማንም ሰው ቢክደኝ እኔ ደግሞ በአባቴ ፊት እክድሃለሁ” አለው።
ሆኖም ፣ ሁሉም ከኢየሱስ መስቀል ሸሹ። ሁሉም ዕብራውያን በከነዓን ምድር ፊት ያለቅሱ እና ያለቀሱ ያህል ነው። ለመዳን ሰው የሚድነው ሲናዘዝ ሳይሆን ኢየሱስ በእግዚአብሔር ፊት ሲናዘዝ ብቻ ነው።
አስተያየቶች
አስተያየት ይለጥፉ