ነገር ግን ጉም ከምድር ትወጣ ነበር፥ የምድርንም ፊት ሁሉ ታጠጣ ነበር

(ነገር ግን ጉም ከምድር ትወጣ ነበር፥ የምድርንም ፊት ሁሉ ታጠጣ ነበር። ) ነገር ግን ጉም ከምድር ትወጣ ነበር፥ የምድርንም ፊት ሁሉ ታጠጣ ነበር። 7 ፤ እግዚአብሔር አምላክም ሰውን ከምድር አፈር አበጀው፤ በአፍንጫውም የሕይወት እስትንፋስን እፍ አለበት፤ ሰውም ሕያው ነፍስ ያለው ሆነ።. (ኦሪት ዘፍጥረት 2 6-7) በእንግሊዝኛ መጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ “ጭጋግ” ተብሎ የተተረጎመ ቢሆንም በ TR ጽሑፍ ውስጥ ያለው ቃል ወንዙ በጎርፍ ሲጥለቀለቅም ፣ “ኢዱ” የሚለው ቃል እንደ ጎርፍ ቃል ሆኖ አገልግሏል ፡፡ በሌላ አገላለጽ ፣ የዕብራይስጡ ቃል የሚያመለክተው ጭጋግ ብቻ ሳይሆን የውሃ ጉድጓድ እና ወንዝ ነው ፡፡ መላውን ወለል ካሳለፈ ወደ ወንዝ ወይም ወደ ምንጩ መተርጎም ነበረበት። ስለዚህ ፣ ወንዙ ፈሰሰ ፣ መሬቱንም አረገው። ስለዚህ ፣ በዘፍጥረት 2 10 ውስጥ『ወንዝም ገነትን ያጠጣ ዘንድ ከዔድን ይወጣ ነበር፤ ከዚያም ለአራት ክፍል ይከፈል ነበር። 』. መሬት ላይ ውሃ በማፍሰስ “አድማ” ሆነ ፡፡ መሬት ላይ በውሃ የተጠለፈ መሬት (አዳማ) ነው። Apar ማለት አቧራ እና አመድ ማለት ነው ፡፡ ሆኖም ውሃ በአቧራ ሲረባ አቧራ ቆሻሻ ይሆናል 『ነገር ግን ጉም ከምድር ትወጣ ነበር፥ የምድርንም ፊት ሁሉ ታጠጣ ነበር።』 አቧራ ወደ ቆሻሻነት እንዲለወጥ ፣ ውሃ መኖር አለበት ፡፡ ውሃ ማለት የእግዚአብሔር ቃል ማለት ነው ፡፡ ስለዚህ ፣ አቧራ (ሩቅ) አዳማ ለመሆን ከውኃ ጋር ይገናኛል ፣ እናም አዳምን አዳምን (የአፈር ዓይነት) እንዲሆን እግዚአብሔር ይቀርጻል። ሰዎች ብቻ አይደሉም ፣ ነገር ግን በምድር ላይ ያሉ ሕያዋን ፍጥረታት ሁሉ በዚህ ሂደት አልፈዋል። በዘፍጥረት 2 19『እግዚአብሔር አምላክም የምድር አራዊትንና የሰማይ ወፎችን ሁሉ ከመሬት አደረገ፤ በምን ስም እንደሚጠራቸውም ያይ ዘንድ ወደ አዳም አመጣቸው፤ አዳምም ሕያው ነፍስ ላለው ሁሉ በስሙ እንደ ጠራው ስሙ ያው ሆነ። 』 ሰውየው አዳም ተብሎ የተጠራ ሲሆን ሌሎቹ እንስሳትም ስማቸው ተጠርቷል ፡፡ በዘፍጥረት 1 2 ፣"ምድርም ባዶ ነበረች፥ አንዳችም አልነበረባትም፤ ጨለማም በጥልቁ ላይ ነበረ፤ የእግዚአብሔርም መንፈስ በውኃ ላይ ሰፍፎ ነበር።”. ምድር ባዶ የጨለማ ውኃ ነበር። እግዚአብሔር በመንገዱ መካከል ጠፈርን (ሰማይን) አደረገ ፣ ከጠፈር በላይና ከጠፈር በላይ ውሃ እንዲከፋፈል አደረገ ፣ እግዚአብሔር ከጉድጓዱ በታች (ከጭቃው ውሃ) አፈርን በማጣራት መሬቱን ጠራው። እርጥብ ውሃ ማለት አቧራ እና ውሃ የሚቀላቀልበት ሁኔታ ማለት ነው ፡፡ በመጨረሻም በውሃ እና በቆሻሻ የተደባለቀ ቆሻሻ ወጣ ፡፡ ውሃው (የእግዚአብሔር ቃል) ወደ አፈር አፈር ገባ እና ቆሻሻ (አድማ) ሆነ ፡፡『እግዚአብሔር አምላክም ሰውን ከምድር አፈር አበጀው፤ በአፍንጫውም የሕይወት እስትንፋስን እፍ አለበት፤ ሰውም ሕያው ነፍስ ያለው ሆነ።. 』 ሰዎች ብቻ አይደሉም ፣ ነገር ግን ሁሉም እንስሳት አንድ አይነት ፍጥረታት ናቸው (ዕብራይስጥ-ኔፊሺሺ ፣ ግሪክ: ushሽኬ)። እግዚአብሔር ለሕይወት ቆሻሻን ሕይወት ለመስጠት ሕይወት ሰጠው ፡፡ የሕይወት እስትንፋስ ምንድን ነው? መንፈሱ ነው ፡፡ በዘፍጥረት 1 26『እግዚአብሔርም አለ። ሰውን በመልካችን እንደ ምሳሌአችን እንፍጠር፤ የባሕር ዓሦችንና የሰማይ ወፎችን፥ እንስሳትንና ምድርን ሁሉ፥ በምድር ላይ የሚንቀሳቀሱትንም ሁሉ ይግዙ። 』. ሕይወት ያላቸው ነገሮች ሁሉ ከቆሻሻ የተሠሩ ናቸው ፤ ግን በአምላክ አምሳል የተፈጠሩ ሰዎች ብቻ ናቸው። በዚህ ምድር ላይ ባሉት ፍጥረታት ሁሉ ውስጥ ሕይወት ነበረ ፣ ነገር ግን መንፈሱ ሞተ እና ነፍስ ሆነ ፡፡『እግዚአብሔር አምላክም ሰውን ከምድር አፈር አበጀው፤ በአፍንጫውም የሕይወት እስትንፋስን እፍ አለበት፤ ሰውም ሕያው ነፍስ ያለው ሆነ።.』. እግዚአብሔር ሕይወት ውስጥ ያስቀመጠው መንፈስ በቆሻሻ ውስጥ ተይ isል ፣ ስለሆነም መንፈስ ይሞታል እናም ነፍስ ይሆናል ፡፡ በመክብብ 3 18-21『እኔ በልቤ ስለ ሰው ልጆች። እንደ እንስሳ መሆናቸውን እንዲያዩ እግዚአብሔር ይፈትናቸዋል አልሁ። የሰው ልጆችና የእንስሳ እድል ፈንታ አንድ ነው፤ ድርሻቸውም ትክክል ነው፤ አንዱ እንደሚሞት ሌላውም እንዲሁ ይሞታል፤ የሁሉም እስትንፋስ አንድ ነው፤ ሁሉም ከንቱ ነውና ሰው ከእንስሳ ብልጫ የለውም። ሁሉ ወደ አንድ ቦታ ይሄዳል፤ ሁሉ ከአፈር ነው ሁሉም ወደ አፈር ይመለሳል። የሰው ልጆች ነፍስ ወደ ላይ እንደምትወጣ የእንስሳም ነፍስ ወደ ታች ወደ ምድር እንደምትወርድ የሚያውቅ ማን ነው? 』 እግዚአብሔር ሕይወት ያላቸውን ነገሮች ሁሉ በእኩል ፈጠረ ፡፡ ሰሎሞን የሚናገረው በሰው ወይም በእንስሳ ወይም በእግዚአብሔር የተፈጠረው ሂደት አንድ ነው ፡፡ እግዚአብሔር መንፈስን በሰዎች ወይም በእንስሳት ውስጥ ያስገባል ፣ ግን እያንዳንዱ የተለየ መንፈስ አለው ፡፡ በ 1 ኛ ቆሮንቶስ 15 38-40『እግዚአብሔር ግን እንደ ወደደ አካልን ይሰጠዋል ከዘሮችም ለእያንዳንዱ የገዛ አካሉን ይሰጠዋል። ሥጋ ሁሉ አንድ አይደለም፥ የሰው ሥጋ ግን አንድ ነው፥ የእንስሳም ሥጋ ሌላ ነው፥ የወፎችም ሥጋ ሌላ ነው፥ የዓሣም ሥጋ ሌላ ነው። ደግሞ ሰማያዊ አካል አለ፥ ምድራዊም አካል አለ፤ ነገር ግን የሰማያዊ አካል ክብር ልዩ ነው፥ የምድራዊም አካል ክብር ልዩ ነው። 』 መንፈሱ ሞተ እና ነፍስ ሆነ ፡፡ ሆኖም ፣ እግዚአብሔር መንፈስን ማዳን አለበት ምክንያቱም ሰው በእግዚአብሔር መልክ ስለተፈጠረ። ሰው በተስፋው ዘር በኩል ወደ ሕይወት የሚመጣ መንፈስ ነው ፡፡ እንስሳት የተስፋ ቃል ዘር የላቸውም ፣ ስለዚህ ዘሩን ብቻ ወደ ሚቀጥለው ትውልድ ያስተላልፋሉ። በሺዎች የሚቆጠሩ ዓመታት ግን አንድ ልጅ እና አንበሳ አብረው የሚኖሩበት ጊዜ ይመጣል ተብሎ ይነገራል ፡፡ በሰዎችና በእንስቶች መካከል ያለው ልዩነት የእግዚአብሔር ቃል ሲረዱ ወይም አለመረዳታቸው ነው ፡፡ የእግዚአብሔርን ቃል የሚሰማ ህያው መንፈስ ነው ፡፡ ሆኖም ግን ፣ የእግዚአብሔርን ቃል የማይረዱ እነዚያ በሥጋ ውስጥ መንፈስ አላቸው ፣ ግን የሞቱ ናቸው ፡፡ መንፈስ በሰውነት ውስጥ በሚሆንበት ጊዜ ሰውነት በሕይወት ይኖራል ፣ መንፈስም ሲወጣ ሥጋ ይሞታል ፡፡ በሉቃስ 8 ፥ 54-55 ፣ “እርሱ ግን እጅዋን ይዞ። አንቺ ብላቴና፥ ተነሺ ብሎ ጮኸ። ነፍስዋም ተመለሰች፥ ፈጥናም ቆመች፥ የምትበላውንም እንዲሰጡአት አዘዘ።” የቁሳዊው ዓለም ምንጭ ውሃ ነው ፡፡ የመጀመሪያው ውሃ በጭቃ የተሞላ ጭቃ ነበር ፡፡ ሆኖም ውሃው ለሁለት ተከፈለ ፡፡ ከጉድጓዱ በላይ እና በታች በውሃ ተከፍሏል ፡፡ ፍጥረታት ሁሉ ከጉድጓዱ ስር በውኃ ውስጥ የተሠሩ ናቸው ፡፡ ከጉዞው በላይ ያለው ውሃ ሰማያዊ ሕይወት አለው ፣ ነገር ግን ከጉድጓዱ በታች ያለው ውሃ ሰማያዊ ሕይወት የለውም። ለዚህም ነው እግዚአብሔር ሕይወትን ለቁሳዊው ዓለም ብቻ የሰጠው ፡፡ ከጉዞው በታች ፣ በውሃ ውስጥ የተወለደው ሕይወት ውስን የሆነ ሕይወት አለው ፣ እናም በእግዚአብሔር በተፈጠረው ቁሶች ብርሃን ይጸናል። ሆኖም ፣ የሰማይ ብርሃን ወደ ምድር ሲገባ ፣ የዘላለም ሕይወት ያገኛል። እውነተኛው ብርሃን ኢየሱስ ክርስቶስ ነው። እውነተኛ የእውነትን ብርሃን ወደ ዓለም የላከበት (የፀጋው ዓመት) የተወሰነ ነው ፡፡ በዚህ ዘመን ማብቂያ ላይ ይህ የቁሳዊ ዓለም እንዲሁ ያበቃል ፡፡